Reisverhalen - 2008 Mongolië

2008-09-26 - Ulaan Baatar
Weer terug van de Gobi Tour. Veel gezien en veel gereisd, in 8 dagen ongeveer 1300km over onverharde wegen. Dus veel hobbelen en door elkaar worden geschud. We hadden met nog twee toeristen een Russisch bestelbusje, dus voldoende ruimte en met goede zitplaatsen. De Gobi is zeer afwisselend: uitgestrekte vlaktes, rotsformaties, zandduinen, bergen, canyons. De gids en chauffeur hebben ons van alles laten zien: een verscholen klooster, een piepklein mineraalwaterbron met water dat goed voor je ogen moet zijn (netjes afgedekt en voorzien van een lepel). Een van de canyons was zo smal dat het busje er maar net doorheen kon. We hebben enkele keren in een gasten ger en een keer bij een familie in de ger geslapen. De nomaden hier leven voornamelijk van vlees en zuivelproducten. Groenten kennen ze helemaal niet. Kinderen willen aangeboden stukjes tomaat of komkommer dan ook helemaal niet hebben. Wel biscuitjes, en ook de meegebrachte ballonnen en kleurpotloden met kleurplaten deden het goed. Onze gids wist elke dag weer een lekkere maaltijd te maken van vaak dezelfde ingrediënten, maar net even anders klaargemaakt, dus we komen niet broodmager terug. Vandaag nog even naar de markt en morgenvroeg het vliegtuig in.

2008-09-16 - Ulaan Baatar
Hallo allemaal, hier weer een levensteken. De reis van Erdenet naar het Kovsgol meer ging met horten en stoten. We waren al vroeg op het busstation omdat meestal de lange afstand bussen vroeg vertrekken. Niet dus, we kregen te horen dat de bus pas om 12:00 vertrekt. Gelukkig was er een Mongools echtpaar , van wie we in hun busje mochten zitten, want de regen kwam met bakken uit de hemel. De bus kwam om 09:00 uur en zijn we maar alvast daarin gaan zitten. Het Mongoolse echtpaar toverde een vettige kartonnen doos tevoorschijn, die gevuld bleek met gebraden hertenvlees. Lekker met z'n allen zitten smikkelen. Uiteindelijk vertrok de bus om 18:30. Na een ritje van 16 uur arriveerden we in Moron, waar we vervolg transport naar Khatgal konden regelen. Het was marktdag in Moron, en dan zijn de kansen op vervoer midden op de dag klein, alles wacht tot de mensen na de markt naar huis gaan. Gelukkig vonden we iemand die wel eerder wilde vertrekken (13:30). In Khatgal aangekomen, naar een guesthouse gegaan, die ons in Moron werd aangeraden. We kregen een beeldschone ger voor ons tweeën. Een ger is de traditionele Mongoolse verplaatsbare ronde tent die door de nomaden wordt gebruikt. Onze ger bevatte een eenpersoonsbed, een tweepersoonsbed en een tafel met twee stoelen. In het midden een houtkachel, die gelijk voor ons werd aangestoken. Bij het meer hebben we een 3daagse tocht gemaakt, gewandeld langs het meer naar volgende tentenkampen, ons eigen tentje opgezet op een afgelegen plek op een schiereiland. Een dag paardgereden, ook erg leuk, maar wel pijnlijk (Jaap). De volgende dag via een andere route terug gewandeld. Over een pas van 1900meter en daar een noodbivak gemaakt omdat het begon te regenen. De dag daarna voornamelijk op GPS rechtstreeks door de bossen naar Khatgal gelopen. Alles is hier erg weids en leeg, rollende heuvels en valleien, vrij rondlopende paarden, yaks, koeien, geiten en schapen. Een groepje werklui in het bos nodigde ons uit om mee te eten. Lekker schapenvlees met flinke stukken vet, het werd voor ons even van het bot losgesneden, want we deden te onhandig met het mes. Het regelen van transport terug naar Ulan Baatar gaf wel wat problemen. We wilden eerst met een andere toerist een alternatieve route nemen. Daarvoor zouden we voor 3 dagen een busje moeten huren, maar dat lukte niet. Dus toch maar de normaal route: eerst terug naar Moron en daar met 3 anderen een busje naar Ulaan Baatar geregeld. Dit werd een bizarre tocht (2 keer een lekke band, met de hand een band oppompen, waarbij de pomp elke keer uit elkaar viel). Veel meer problemen met de kuilen in de weg dan met de grote bus op de heenweg. We werden goed door elkaar geschud. Twee keer vlogen we door de lucht en mijn achterwerk is rauw van het heen en weer schuiven. Maar het was een snelle rit. Vanochtend om 8:00 uur waren we in Ulaan Baator (na 16uur rijden). Vandaag en morgen nemen we even rust. Daarna willen we een tour naar de Gobi woestijn gaan doen.

2008-09-07 - Erdenet
Hallo allemaal, hier een volgend verslag. De treinreis naar Darkhan duurde 7 uur, een uur korter dan we dachten. Alles ging erg relaxed. Een prachtige rit door het heuvelige en bergachtige Mongoolse landschap. Wat heb je hier een ruimte, alles is zo weids. We zaten tegenover elkaar op 1 persoons zitjes met een tafeltje ertussen. Af en toe werd thee geserveerd. Wel een rib uit je lijf, zo'n 6 cent per mok. Darkhan is een stad in de oude communistische stijl en de 3e stad van Mongolie. Veel grote flats in ruime vierkante blokken met wel altijd een parkje met speeltoestellen of een trapveldje voor kinderen in het midden. De volgende dag hadden we al snel een taxi die ons naar het grootste klooster van Mongolie, Amarbayasgalant Khiid, wilde brengen. De rit was prachtig, de laatste 35 kilometer onverhard, door beekjes, over scheve paadjes en heel erg hobbelig. Veel Knabbels en Babbels gezien, die voor de auto uit renden naar hun hol toe. Het klooster was erg verwaarloosd. Het ligt wel erg mooi tussen de bergen. Daarna doorgereden naar Erdenet. Ook hier een aardig hotel gevonden, ruime kamer met eigen badkamer en wc. Om ons met warm water te wassen, moeten we ons behelpen met de waterkoker. Dit hotel was wel inclusief ontbijt, een geweldig succes. 2 halve sponsachtige boterhammen, een beetje jam en een kloddertje mayonaise. We hebben genoten. We hebben vandaag maar gelijk boodschappen gedaan, zodat we morgen ons eigen ontbijtje kunnen maken. Vandaag een leuke dag gehad, een topje beklommen, een leuk klein kloostertje bekeken en naar de kopermijn gelopen. Hier waren geen afzettingen of controles. Dus voor we het wisten liepen we tussen de grote vrachtwagens die het puin vervoerden. De banden van die wagens zijn wel 2 meter hoog. De chauffeur moet er met een ladder inklimmen.
We hebben vanavond weer Koreaans gegeten. Erg lekker en blijkbaar hier in de mode, want we vinden alleen maar Koreaanse restaurantjes. Morgen proberen we naar Moron te reizen, een busreis van 10 uur.

2008-09-04 - Ulaan Baatar
Hallo allemaal, Eergisteren zijn we op stap gegaan voor een korte tocht naar een klooster 40km ten zuiden van Ulaan Baator. Het klooster heet Manzushir Khiid en ligt in het Bohd Kahn National Park. We boften,het busje naar Zuunmod was snel vol en we konden daardoor snel weg. In Zuunmod een taxi geregeld, die ons naar het klooster bracht. Normaal gesproken moet je entreegeld voor het klooster en het park betalen, maar bij de toegangspoort was niemand aanwezig en reed de taxi gewoon door. Het klooster lag erg mooi met uitzicht over een vallei. Na het klooster te hebben bekeken, zijn we de heuvel achter het klooster opgegaan, waar nog een aantal mooie rotstekeningen te zien waren. Daarna zijn we aan onze wandeltocht begonnen. Eerst dwars door de bossen gestruind totdat we op een pad kwamen. Het pad bracht ons naar de hoogste top van de regio. Vlak voor de top hebben we de tent opgezet omdat het begon te regenen. Een erg mooi plekje met vrij uitzicht op de top. Een goede nacht gehad en de volgende dag over de top weer een weg naar beneden gezocht. Het pad dat we volgden stopte op de top. Hoe het verder ging moest je maar zelf uitzoeken. Klauterend over rotsen, door struiken gestruind en wildpaadjes volgend, vonden we uiteindelijk een redelijk pad. En dat alles in de regen, al glijdend en slippend en uitkijkend voor de holen in de grond. Even moesten we aan Alice in Wonderland denken, toen Anja tot haar knieën wegzakte in een gat. Maar het klapstuk kwam nog. Bij het oversteken van een riviertje mocht ik als eerste over met de fotocamera, om zodoende een foto van Anja te kunnen maken bij de oversteek. Maar voordat ik zover was, hoorde ik al een kreet achter me en lag Anja voorover in de beek. Even was ik bang dat ze door het gewicht van haar rugzak niet overeind kon komen en ik zag haar al verdrinken in een beek van 30cm. Maar gelukkig, voordat ik haar kon helpen, stond ze al scheldend op. Na mij 5x door die beek heen en weer hebben laten lopen en alle spullen weer drooggemaakt te hebben, konden we weer verder door het prachtige park in herfsttinten. Het pad voerde ons uiteindelijk de bergen uit waar we al snel een lift kregen naar een bushalte. In Ulaan Baatar bleek ons hotelletje vol te zitten en moesten we op zoek naar een ander. Nu zitten in een 'luxe' hotel met een ruime kamer, zodat we de tent op konden zetten om te laten drogen. Vandaag wat rustig aan gedaan, het Gandan klooster bekeken en treinkaarten naar Darkhan geregeld voor morgen. Vanavond is er een festival op het Sukhbaatar plein. Tot de volgende keer.

2008-09-01 - Ulaan Baatar
We hebben de eerste dagen weer overleefd. Op de heenweg hadden we wat vertraging. Het overstappen werd hierdoor wat relaxter. We konden gelijk doorlopen, werden uit de rij voor de securitycheck gehaald en meteen het vliegtuig in geloosd. In Ulaan Baatar hebben we een leuk klein hotelletje gevonden. De kamer is slechts 1 bed breed, maar wel voorzien van kleuren TV (alleen Mongools), koelkast, theemokken en waslijnen. Verder gebruik van keuken, toiletten en douches. Alles wordt wel keurig schoongehouden. Gisteren en vandaag hebben we al heel wat rondgelopen, een klein klooster bekeken, het winterpaleis van de laatste koning (Bodh Kanh) en vanavond naar een muziek en dansvoorstelling in een theater geweest. Prachtig gekleurde kleding, mooie muziek en voor ons nieuw: keelzangers - geweldig. De humor werd er ook ingehouden doordat een bekende (Mongoolse) sitarspeler door zijn kruk ging. De zaal lag plat. Zijn krukje werd al gauw vervangen door een ander gammel exemplaar. Anja mag in het vervolg geen bestelling meer doen. We hadden vanavond Koreaans en Anja vroeg er chop sticks bij. Die kregen we, maar ook een extra portie chopped steak. En wij maar niet begrijpen waarom het zo veel was. Aardappelpuree met stokjes?? Ulaan Baatar is verder een moderne stad, constant veel volk op straat. De jonge vrouwen zijn mooi en elegant gekleed. Sommige ouderen lopen nog in de traditionele kledij (del), ook heel mooi. Ons stamcafe is Cafe Amsterdam, lekkere koffie (Illy) en gebak. Hier komen veel backpackers. Dus we komen hier niet om van de honger.

2008-08-20 - Pijnacker
Hallo allemaal Binnenkort begint onze vakantie in Mongolië. Op deze pagina zullen we proberen om tijdens onze reis door Mongolië verslag te doen van onze ervaringen. Hoe vaak we een internet café tegenkomen is nog onbekend. Er kan dus geruime tijd zitten tussen twee opeenvolgende verslagen. Groeten, Anja en Jaap van der Hak