Reisverhalen - 2016 Portugal - Algarve

2016-06-10 - Pijnacker
Het Dali Theater museum was inderdaad geweldig, wat een mooie en interessante collectie. We hebben ruim 3 uur in het museum rondgedwaald. Daarna nog wat rondgewandeld door het centrum van Figueres, rond het centrale plein La Rambla weer veel mooie gebouwen uit de 18e eeuw. Weer terug naar dezelfde camping, het is te laat en we zijn te moe om door te reizen. Woensdag dan gestart met onze terugreis, met stops bij Clermond-Ferrand en bij Parijs, 3 dagen heerlijk reisweer en rustige wegen. Alleen rond Brussel en Antwerpen en bij binnenkomst in Nederland last van kleine files. Het is wel weer wennen aan het drukke verkeer. Thuisgekomen ons afgemeld bij de buren, het busje gedeeltelijk uitgeladen en de eerste was in de machine. Nu nog even wat bijwerken op de computer en dan naar bed.

2016-06-06 - Capmany
Uiteindelijk vanochtend dan toch afscheid kunnen nemen van Tossa. Afgelopen dagen hebben we genoten van de verschillende watersportactiviteiten die in het watersportcentrum van de camping worden aangeboden. Ik heb zelfs weer gedoken, eerst een opfriscursus met een instructeur en daarna een bootduik met instructeur en gids. Erg leuk om na zoveel jaren weer eens het onderwaterlandschap te bekijken. Daarnaast zijn we (ja, ook Anja :), ze is nog nooit zo snel doorgeweest in dit toch nog wel koude water) meerdere keren wezen snorkelen, we hebben weer een uurtje op een surfplank gestaan (en ernaast gelegen, de balans houden blijft moeilijk) en een uurtje met een kano de kust verkend. Verder heel wat uren op het strandje gelegen. Gisteren afscheid genomen van John en Marian en vandaag inkopen gedaan voor de terugreis en een stuk langs de kust gereden. Een erg mooie, maar bochtige kustweg. We zitten nu op een camping in de buurt van Fiqueres. Morgen willen we daar het museum van Dali bezoeken.

2016-05-31 - Tossa de Mar
Na Miami Playa wilden we Barcelona gaan bezoeken. Onze campingkeuze viel op camping Barcelona bij de plaats Mataró. Een nette camping, waar gratis vervoer naar Barcelona is geregeld. Dit werkte erg goed, een dag van te voren een plaatsje in de bus reserveren en dan op naar Barcelona. We hebben weer volop genoten van het sfeertje op de Rambla en Barceloneta. Voor de Sagrada Familia dit keer van te voren online kaartjes gekocht. Gewoon de tickets op je mobieltje laten zien en naar binnen. Toch wel fantastisch wat Gaudi met zijn ontwerpen heeft bereikt. Dit lichtinval in de kathedraal is fantastisch. Na al het moois aan de binnen- en buitenkant te hebben bewonderd nog lekker door wat straten geslenterd. De tweede dag hebben we Palao Guell bezocht, een door Guadi ontworpen herenhuis/paleis voor de rijke familie Guell. Ook weer erg leuk om doorheen te dwalen en te genieten van alle ontwerpdetails in deuren, deurkrukken, bellen, pilaartjes en doorkijkjes. Vanaf de camping ging ook een gratis shuttlebus naar het plaatsje Mataró, waar we een dagje hebben rondgewandeld met als besluit een maaltijd bij de Beach Club van de camping. Daarna zijn we doorgereden naar Tossa de Mar. We staan weer op camping Cala Llevado, een camping 4km van Tossa in de bergen tussen Tossa en Lloret. We hebben een plekje vlakbij de trap naar het strandje, waar we al verschillende keren lekker hebben gelegen. Zaterdag lekker uit eten met John en Marian en zondag bij John thuis gegeten, waar ook Soraya en kleine John waren. Nog even langs de pizzeria gewandeld om Massimo gedag te zeggen en langs het hotel waar Laura werkt. Laura heeft ons even een rondleiding door het hotel gegeven, het hotel bestaat uit een verzameling voormalige huizen, die omgebouwd zijn tot luxe hotelkamers met in een midden een mooie tuin, met terras en zwembad. Vandaag weer bij John en Marian langsgeweest om Thais en Axel te zien. Zaterdag zijn we op de fiets gegaan, vanuit onze plek op de camping eerst lekker pittig naar boven en vervolgens over een bospad naar Tossa, op de terugweg de hoofdweg naar Lloret aangehouden. Dat viel goed te doen, zo s-nachts is er weinig verkeer. De overige dagen zijn we lopend gegaan, vanaf de camping over een bospad naar Tossa en één keer terug langs de kust via een smaller wandelpad. Dit pad was een stuk moeilijker te vinden en te belopen, erg steil en glad. We hebben die terugweg er dan ook 2x zo lang over gedaan. Op de strandjes beneden ons wordt volop aan watersporten gedaan en we genieten van het gejoel van de groepen jongelui, vooral als ze op een banaan door het water worden gesleept.

2016-05-22 - Miami Playa
De Ebro delta is een vlak stuk land met verschillende lagunen en rijstvelden. We hebben hier twee dagen doorheen gefietst. Langs de lagunen was erg mooi en afwisselend, door de rijstvelden soms wat eentonig. Zowel in de lagunes als op de rijstvelden weer veel vogels: flamingo's, ibissen, zwarte ibissen, zilverreigers en steltkluuten. We hadden wel constant wind tegen en hebben de elektro motors dan ook weer goed gebruikt. De camping lag afgelegen en leek erg rustig. Maar al snel merkten we dat de locale boeren de vogels proberen te verjagen met geweerschoten en dat ging de hele dag en nacht door. Soms leek het wel of ze naast het busje stonden. Bij het wegrijden hebben we nog even met het busje door de delta getoerd en toch ook wel leuke plekjes en fietspaden ontdekt. Er loopt een 'via verde' vanuit de bergen (Tortosa) naar het puntje van de delta (Riumar), iets om te onthouden voor een andere keer. Daarna doorgereden naar Miami Playa voor een echte strandcamping, het strand is hier inderdaad maar 50 meter van het busje. De camping is behoorlijk vol en met veel Nederlanders. Het sanitair en zwembad zijn erg luxe uitgevoerd. Ik heb me gisteren lekker laten masseren en we hebben zowel op het strand als bij het zwembad gelegen. Vandaag zat het weer niet echt mee, laat opgestaan en s-middags een stuk over het strand gewandeld langs nog twee strandcampings en in het dorpje Miami Playa bij een restaurantje terechtgekomen. De bedoeling was alleen een koffie te nemen, maar de spareribschotels zagen er zo lekker uit, dat we maar zijn blijven eten.

2016-05-16 - Guardamar de Secura
Na een voor ons intensieve week met het feestje van Dick en etentjes met familie en vrienden, zijn we weer in rustiger vaarwater gekomen. Gisteren afscheid genomen van Dick, Jack, Loes en Edgar en vandaag lekker aan het strand gelegen. Voor het eerst hebben we weer de hele dag zon met weinig wind. Het strand was dan ook gezellig druk. Tussen de etentjes door is het nog gelukt een dagje te fietsen naar de zoutmeren van Torrevieja. Een leuke binnendoorweg gevonden en langs de zoutmeren kunnen fietsen. Éen meer dient als vers water inlaat, is groenblauw gekleurd en heeft veel vogels, oa flamingos. Het tweede meer is voor de zoutwinning, bevat nauwelijks leven en is door de bacteriën roze gekleurd. Wel mooi om te zien hoe de zoutkristallen zich aan de oevers afzetten. Op de terugweg zoveel mogelijk langs het strand, over boulevards en plankieren gefietst en halverwege nog een halfuurtje in de zon gelegen. Blijkbaar teveel van het goede, want bij het inpakken merkten we dat de lucht weer helemaal was dichtgetrokken. En ja hoor, met nog 8km te gaan zaten we midden in een onweersbui. Wel mooi maar erg nat en koud. We hadden net voor het eerst de regenkleding niet meegenomen. Nog even geprobeerd te schuilen, maar de bomen lekten al snel door en het zag er niet naar uit dat het snel zou stoppen. Dus maar stoer doorfietsen en over de snelste weg terug naar de camping. Nog even als verzopen katten door de Lidl en dan snel onder de douche opwarmen. Morgen gaan we weer een stukje naar het noorden, naar de Ebro delta.

2016-05-09 - Guardamar de Secura
In Playa de Poniente beviel het ons goed en zijn we ook wat langer blijven hangen. Het weer blijft wisselend, zowel bewolkte als onbewolkte dagen. Een dagje naar Motril geweest voor het Fiesta de las Cruzas. Op diverse pleinen en straten en bij restaurants zijn met bloemen versierde kruisen opgesteld en verschillende verenigingen en wijkorganisaties hebben praalwagens gemaakt met een versierd kruis. Veel vrouwen mooi gekleed in flamengojurken. De wagens verzamelden zich op een groot plein en gingen vervolgens in optocht door de stad. Bij een ander plein werd gedanst door leerlingen van een dansschool en traden zangkoren op. Ook weer eens de fiets gepakt voor een fietstocht langs de kust via Torrenueva naar Calahonda, waar we een paar uur op het strand hebben gelegen. Hier komen de bergen weer tot aan zee, een mooi strandje onder de kliffen. Daar besloten om via de bergen terug te rijden, eerst langs de kust door naar Castillo de Ferro en dan via een bergweg terug naar Motril. Het hoogste punt was op 550 meter. Vlak voor de top hield mijn accu ermee op en moest ik de laatste kilometer lopen. Na de top ging de weg alleen maar naar beneden, 12km lang niet meer trappen, heerlijk en het uitzicht over de kuststrook en naar zee was prachtig. Op een andere dag met rustig weer (weinig golven) weer een uurtje wezen SUPpen, nu zonder les en begeleiding. Dat ging bij ons allebei een stuk beter dan de eerste keer. Alleen bij het weer teruggaan naar het strand hadden we problemen met de branding, de golven waren in dat uurtje weer behoorlijk gegroeid en we werden alle kanten opgegooid. Ik kreeg de surfplank een keertje hard tegen mijn schouder en heb dat in de afgelopen dagen geweten. Schouder en rug helemaal verstijfd en pijnlijk, dus maar aan de paracetamol.. Afgelopen vrijdag weer ingepakt en doorgereden naar Guardamar de Segura, waar we op een kleine camping in een industriewijkje staan. Niet de mooiste locatie maar rustig met goede faciliteiten én het dichtst in de buurt van Rojales. Gisteren eerst met de locale bus naar Torrevieja geweest voor het Fiesta de Sevillana en daarna gezellig uit eten geweest met Loes, Edgar, Dick, Jack en de Makjes, vrienden van Dick en Jack die ook over zijn voor Dick's verjaardag komende dinsdag. Vandaag was het weer wat minder, behoorlijk wat regen gehad, maar nu weer in de zon (19:45).

2016-04-30 - Playa de Poniente (Motril)
Afgelopen maandag hadden we een afspraak bij een autokeuringsdienst in Motril voor de jaarlijkse APK keuring van het busje. Een nette efficiënte werkplaats, maar voor elke stap in het proces weer een nummertje halen voor de balie. De rechterkoplamp bleek het niet te doen. Wij op zoek naar een nieuw lampje, bij het verwisselen bleek de stekker van de lamp te zijn geraakt, dus dat was weer snel gemaakt. Weer in de rij voor de herkeuring – rij voor de balie, rij voor de werkplaats, rij voor de balie om de documenten in ontvangst te nemen, zo was ons dagje weer snel gevuld. In de buurt een camping opgezocht, dat werd Camping Playa de Poniente, een ruime nette camping met uitzicht over boulevard en strand. Het strand is hier wel 100 meter breed met een mooie boulevard met fietspad erlangs, om de 250 meter een restaurantje of bar. Vanaf ons busje kunnen we genieten van de palmen langs de boulevard, het strand en de zee. Van de week hebben we de plaatsjes Motril en Salobreña bekeken, Motril heeft een mooie kerk op een heuvel met een groot park eromheen en een museumpje dat de historie van de rietsuikerproductie in beeld brengt. Salobreña is gebouwd op een steile klif, op de top een klein kasteeltje en het oude dorp met slingerende steile straatjes op de achterkant van de klif, erg leuk om doorheen te lopen. Op de terugweg een onverhard pad door de velden gevonden, leuker fietsen dan langs de hoofdweg. Gisteren hebben we de plaatselijke rumfabriek –Ron de Montero- bezocht, om 13:00 was er een rondleiding in het Engels, we moesten nog even wachten op een busje met Denen. De rum is één van de eindproducten van het rietsuikerproces. Van het restant melasse, dat bij de rietsuikerproductie niet is gekristalliseerd, wordt alcohol gestookt. Na de rondleiding mochten we de verschillende soorten rum proeven, en daar kwamen we natuurlijk voor. Vandaag hebben we een les SUPpen genomen. SUPpen is staand op een brede surfplank met een roeispaan jezelf voortbewegen. Klinkt makkelijk, maar mij lukte het voor geen meter. Ik heb aan alle kanten spierpijn van het telkens weer op die plank klimmen. Anja lukte het beter, die kon al snel het stukken vooruitkomen. Maar het is erg leuk om te doen, de komende dagen moeten we maar flink oefenen. De camping is inmiddels flink volgelopen. Komende maandag en dinsdag zijn vrije dagen in Spanje en overal om ons heen zien we nu Spaanse families en vriendengroepen. Het doet erg gezellig aan en er wordt deze dagen ook meer georganiseerd.

2016-04-24 - Torre del Mar
Lekker een week lang bijna niets gedaan, wat op het strand gelegen, over de boulevard geflaneerd, lekker gegeten en een klein stukje gefietst. Woensdagochtend regende het, pas in de middag begon het op te klaren en hebben we het naburige stadje Velez-Malaga bezocht. Een mooi hooggelegen kasteelruïne en een park hoog boven de stad met mooi uitzicht. Om er te komen wel weer lekkere steile wegen, dus weer blij met de e-bikes. Het kasteel en het park liggen beiden op een heuvel met er tussenin een stukje van de stad, waarbij de straatjes smal en steil zijn of uit traptreden bestaan. De bestrating bestaat uit kleine keitjes en de meeste straatjes zijn leuk ingericht met bloemen en planten. Het weer is in de loop van de week steeds beter geworden en de dagen vliegen om. Vandaag weer liggen bakken op het strand en 's-middags gesteengrilld bij het strandrestaurant Bahia de Tanit. Leuk, binnen een Spaanse babyshower, allemaal netjes in pak en jurkjes en buiten strandstoelen, parasols en ligbedden met zonnende mensen. Het begint hier al lekker druk te worden, vooral in het weekend – veel Spaanse weekenders – en een vrije tafel bemachtigen lukt niet altijd.

2016-04-17 - Torre del Mar
Maandag zijn we weer op pad gegaan met het busje, langs het fort van Sagres en vervolgens door langs de kust naar de meest zuidwestelijke punt van Europa, Cabo de São Vincente. De vuurtoren was gesloten (maandag), maar het tentje met “Letzte Bratwurst vor Amerika” was gelukkig open. De kaap heeft weer erg mooie, wilde en steile kliffen. Door het slechtere weer zijn de golven erg hoog. De tegen de kliffen beukende golven laten het water hoog opspatten. Na de kaap zijn we langs de westkust naar het noorden gereden, via een onverharde zijweg van 5km kwamen bij een klein strandje tussen de kliffen terecht. We vonden deze locatie zo mooi, dat we besloten te blijven overnachten. Lekker bij het busje tot 10 uur 's-avonds buiten gezeten om van het uitzicht op de kliffen en de brekende golven te genieten. De volgende dag nog een rondje over onverharde wegen langs wat bekendere stranden gereden en vervolgens afgeslagen naar Monchique. Monchique is een berggebied, dat bekend is om zijn geneeskrachtige waterbronnen en als wandelgebied. We overnachten op de camperplaats Parque Rural de Autocaravanas Vale da Carrasqueira, 14 plaatsen op een terras met uitzicht over de vallei. Helaas wat ver van de bewoonde wereld, het dichtstbijzijnde restaurantje is 3km klimmen en dalen over de heuvels. Gisteren hebben we een lange wandeltocht gemaakt vanaf de camperplaats naar de 2e hoogste berg van de Algarve, de Picota en via Monchique weer terug naar Caldas de Monchique en de camperplaats. Een mooie afwisselende tocht met onverharde bos- en landbouwweggetjes, smalle asfaltwegen en smalle wandelpaden. Onderweg de mooie kale top van de Picota, veel kleine boerderijtjes, vervallen en verlaten woningen en mooie nieuwe of opgeknapte woningen. Deze laatste vaak met prachtig uitzicht over een vallei. Vandaag ben ik naar het Termen Hotel geweest voor de sauna en een massage, de massage was lekker maar de overige faciliteiten halen het niet bij de welnesscentra in Nederland. Vrijdagmiddag en -avond heeft het continue door geregend. De vooruitzichten voor komende week zijn erg slecht. Daarom hebben we besloten vervroegd naar Spanje door te reizen. Gisteren zijn we in 1 dag doorgereden naar Torre del Mar, een plaatsje vlak boven Malaga. We zijn hier op één van onze eerdere reizen ook geweest en het is ons toen goed bevallen. De temperatuur ligt hier minstens een graad of vijf hoger dan in Portugal, ook wel bewolking, maar gelukkig droog. Vandaag weer eens gewassen en de boulevard langsgelopen. Het was behoorlijk druk, er was een triatlon gaande, dus heel wat sporters op de been. Bij één van de restaurantjes, die we ons van vorige keer herinnerden, een menu del dia genomen. De prijs was wel gestegen, nu 8 euro voor 3 gangen, de wijn en koffie komen er nog apart bij. Terug bij het busje nog lekker in de zon kunnen zitten en mijn haar laten knippen door mijn favoriete kapster.

2016-04-10 - Figueira
De camping in Salema is erg mooi met goede faciliteiten en veel speciaal aangeplante bomen en struiken. Het stukje, waar wij een plekje hebben gevonden, heeft jammer genoeg veel schaduw, waardoor zelfs op een zonnige dag het toch koud lijkt. Er zijn wel zonnige plekken hogerop de heuvel, maar dan sta je gelijk een flink eind van het sanitair af. De camping ligt op een kilometer van de kust en de weg naar beneden is erg onoverzichtelijk en daardoor voor voetgangers erg gevaarlijk. We hebben afgelopen dagen weer twee stukken van de kustwandeling gelopen. Van Luz naar Salema en van Salema naar Sagres over hoge kliffen, smalle steile paadjes en over kleine strandjes. Vooral het laatste stuk worden de kliffen onderbroken door diepe valleien, waardoor je regelmatig steil naar beneden en aan de andere kant weer steil omhoog moet. Op de vlakkere delen van de klif lopen de paadjes vaak door hoog struikgewas, wat soms behoorlijk klunen is, maar wel erg leuk. Verder een dagje op het strand gelegen op weer zo'n mooi strandje -Praia da Figueira- alleen te bereiken via een voetpad van 300 meter, dus lekker rustig en een fietstocht gemaakt naar een aantal surfstrandjes. Hoge golven, die met veel geweld op de kust slaan en veel surfers in het water, die proberen op de golven mee te rijden, leuk om een tijd naar te kijken. Gisteren inkopen gedaan en de bus verplaatst naar een camperplaats in Figueira, s-middag naast de bus lekker in de zon gezeten. Vandaag opgestaan met regenbuien en besloten bij het busje te blijven. Aan het eind van de ochtend nog lekker in de zon kunnen zitten, maar verder is het afwisselend en buiig met veel wind, Komende 1,5 week is slechter weer voorspeld, dus maar duimen.

2016-04-03 - Salema
In Lagos zijn we uiteindelijk 7 nachten gebleven. De laatste dagen lekker van het strand kunnen genieten, wat door het stadje gezworven en nog een leuk museum bezocht, waar je allerlei activiteiten mbt de zeevaart zelf kon uitproberen. Net buiten de camping zitten twee restaurantjes waar je goed Portugees kunt eten, elke dag een ander lunchmenu met keuze tussen vis en vlees voor €7,50. En dat is inclusief een halve liter wijn, soep en koffie. Vrijdag weer op stap gegaan met het busje en naar het nationale park Mata Nacional de Barão de São João gereden, waar we volgens ons wandelboekje twee wandeltochten konden doen. De wandeling uit het boekje ging echter grotendeels over voor ons te brede (saaie) zandwegen, dus al snel besloten om af te wijken en smallere bospaden te nemen. Resulteert wel in meer kilometers, maar is veel leuker lopen. Onderweg kwamen we een rij bijenkorven tegen, die op het eerste gezicht onbewoond leken. Bij het bekijken van de voorkant van de kasten wilde Anja al waarschuwen “Oh hier zitten er heel veel, we moeten hier weg”, maar het was voor mij al te laat. Er was er één tegen mijn hoofd gevlogen en had gelijk gestoken en een andere hoorde ik luid zoemen in mijn vest. Dus wild zwaaiend en rennend mijn vest uit en Anja mocht uiteraard het gif uit het wondje zuigen. Resultaat een bult én een zuigzoenplek. Na de wandeling nog even de parkeerplaats bij de picknickplaats bekeken en besloten om daar te overnachten. Er was zelfs nog een werkende WC. Dit was voor ons echt een heerlijk vrij kampeerplekje, mooi uitzicht op de bossen rondom en nauwelijks mensen. We kregen gezelschap van een Duits busje en even verderop sliepen wat mensen in het oude boswachtershuis. Het enige minpuntje was dat in het park een aantal windmolens zijn neergezet, die je soms behoorlijk hoort. Bij het slapen hebben we er gelukkig geen last van gehad. Zaterdag besloten we nog een wandeling te maken en nog een nacht te blijven slapen, toch wel heerlijk zo vrij in de natuur. Ik was me 's-ochtends net aan het wassen, lekker in mijn nakie in het busje met de deur open -er is toch niemand-, kwam er een complete touringcar aanrijden met zo'n 20 wandelaars, die net naast het busje uitstapten. Anja gooide snel de deur dicht, maar was even vergeten dat de gordijn nog open stond :). Vandaag zijn we aangekomen op de camping in Salema, een camping in een beboste vallei, 1km van het strand. Vanmiddag even naar het strand gewandeld en daar geluncht. De zon wil vandaag niet lekker doorkomen.

2016-03-29 - Lagos
In Lagos zijn we terechtgekomen op camping Trindade, 500 meter van het centrum en 300 meter van het strand. Een kleine camping, maar weinig bezoekers en s-nachts verrassend rustig. Het dichtstbijzijnde strandje 'Praia Dona Ana' is een schot in de roos. Een ruim strand in een kom tussen de kliffen en de hele dag volop zon. Het zeewater is nog wel erg koud, meer als een snelle duik zit er niet in. De binnenstad van Lagos is leuk, druk, voor de verandering eens veel jongeren en veel restaurants, bars en zelfs disco's. De laatste beginnen pas na 12:00 s-nachts, dus die hebben we niet zelf meegemaakt. Wel over gehoord van onze 75-jarige buurman, die zit hier al vanaf oktober en gaat 2x per week naar de disco. Hij heeft 3 weken geleden zijn schouder gebroken door een val vanaf de bar :). De kliffenkust hier is nog mooier dan de voorgaande, we zijn van Lagos via Ponta da Piedade naar Praia da Luz gewandeld, zo'n 11 kilometer, maar door al de mooie uitzichten onderweg hebben we er wel ruim 4 uur over gedaan en lekker luxe met de taxi weer terug. Na een paar rustige dagen, wat wandelen door het stadje, wassen en aan het strand liggen wordt het weer tijd om door te gaan. Ook op de camping komen we nu regelmatig jongeren en jonge gezinnen tegen, het is zeker paasvakantie in verschillende landen. Toen Anja het had over meerdere jonge vrouwen in het sanitair, moest ik natuurlijk ook snel douchen. Zo snel dat ik na het douchen er pas achter kwam dat ik mijn handdoek was vergeten en in het damesdeel van het sanitair stond :). Overigens waren alle dames al verdwenen. De Portugezen in de restaurants spreken redelijk goed Engels, maar soms is er toch voldoende ruimte voor misverstanden. Toen een ober bij ons na het eten van een taartje een schoteltje met een zoutvaatje neerzette, moest ik hem toch even vragen, waar dat voor diende. Nou, dat was gebruikelijk in Portugal om de klanten in de gelegenheid te stellen hun mond schoon te maken en dat had hij al direct met de koffie moeten neerzetten. Dat vonden wij wel gek, je mond schoonmaken met zout, maar goed, het zal wel een Portugese traditie zijn. Pas toen hij weer weg liep, viel bij ons het kwartje, onder het zoutvaatje lagen een paar servetten, het zoutvaatje diende alleen om ze vast te zetten :).

2016-03-24 - Mexilhoeira Grande
Alvor was weer een leuk plaatsje en op loopafstand van de camping. In het centrum een straat vol met Ierse pubs en cocktail bars en een havenkade met visafslag en visrestaurantjes. Vanaf de camping gewandeld langs de lagune over een plankier en over het strand terug en een lange wandeling over (en soms onder) de kliffen naar Portimão. Bij een paar privé terreinen moesten we even wat verder van de klifrand af, maar meestal volgde het wandelpad de kliffen. Bij enkele stranden konden we over het strand om de kliffen eens van onderaf te bekijken, maar doordat het vloed werd, moesten we al snel weer naar boven. Vlak voor Portimão in een restaurantje lekker geluncht en ons voorbereidt op het laatste – minder leuke – stukje door Portimão naar de bushalte om ons weer terug te laten rijden naar Alvor. In Alvor hebben we een restaurantje gevonden, waar regelmatig 'live' muziek was, zaterdag een jong stel met moderne muziek en dinsdag een fado avond. Lekkere muziek en lekker eten, ook weer tapas, maar nu geweldig lekker. Woensdag weer afscheid genomen van onze buren, een ouder stel uit Stadskanaal en door naar de volgende stop in Mexilhoeira Grande. Blijkt een erg basic camping te zijn, wel mooie ruime plaatsen en elektriciteit, maar nauwelijks sanitaire voorzieningen, een portapotti en een koude douche in een schuurtje. Goed voor een paar nachten, maar niet om lang te blijven. De wandeling die we hier gepland hadden liep door agrarisch gebied naar een lagune. Weer veel vogels gezien, steltlopers, lepelaars, flamingo's, een jan-van-gent en een hop. Na de lunch op een strandje lekker een tijdje in de zon gelegen en liggen kijken naar de kite- en windsurfers en parachutisten – er is een vliegveldje in de buurt, waar vandaag de hele dag door vliegtuigjes parachutisten naar boven brengen. Met een omweg weer terug naar de camping en even snel koud gedoucht.

2016-03-18 - Alvor
Na Armação de Pera zijn we een stukje het binnenland ingereden om Silves te bezoeken. Silves heeft een mooi gerestaureerd kasteel, dat hoog boven het dorp uittorent. Vanaf de muren heb je een prachtig uitzicht over de omgeving. Een andere trekker hier is restaurant Velha, dat een compleet menu aanbiedt voor €7,50, alles inbegrepen, zelfs het borreltje bij de koffie. Ondanks de lage prijs is het eten van goede kwaliteit en de bediening erg vriendelijk. We stonden op een camperplaats met uitzicht op het kasteel. Jammer genoeg zonder toilet, dus de portapotti maar weer in gebruik. Na twee dagen van door de leuke straten van het dorpje zwerven en een bezoek aan de kathedraal weer naar de kust gereden, naar een camping bij het plaatsje Ferragudo. Dit blijkt een camping van een kampeervereniging in Lissabon te zijn, enorm groot en vol met vaste stacaravans, maar in het voorseizoen nauwelijks bezocht. Ook de speciaal voor campers ingerichte plaatsen blijven grotendeels leeg. Behalve wij waren er nog een Nederlandse camper voor enkele dagen en een Duits stel , dat daar overwinterde, dus lekker rustig. Vanaf deze camping op de fiets de stad Portimão bezocht, met een leuk museum over de sardien inblik fabrieken, waar deze plaats bekend mee is geworden. Vlak voor het betreden van het museum werden we door de bewaking wel gemaand onze fietsen te verplaatsen. We hadden ze vastgezet aan een museumstuk dat buiten stond en dat vonden ze niet leuk!! Ook weer een stuk van de kliffenkust bewandelt, van Ferragudo naar Carvoeiro, zo'n 13,5 km prachtig gekleurde kustkliffen met kleine zandstrandjes. In Ferragudo een avondje uit eten geweest in een restaurantje met een life Fado optreden. Op het menu stonden alleen tapa's, die voornamelijk uit allerlei soorten vis uit blik bestonden. Enkele gerechtjes waren erg lekker, maar alles bij elkaar raden we zo'n tapasmenu niet aan. De wijn was wel weer erg lekker en was waarschijnlijk er de oorzaak van dat ik een tijd lang van de Fado zangeres heb zitten genieten met Anja's bril op :) en het voor elkaar kreeg om bij het vullen van Anja's glas de mijne tegen de muur kapot te drukken :):). Vandaag hadden we een stranddag gepland, maar helaas, het mooie weer is over, vanochtend zwaar bewolkt en miezelregen. Ingepakt en doorgereden naar Alvor voor het volgende stukje kust. Net op de camping geïnstalleerd en startklaar voor de lunch worden we door een naburige Nederlander gewaarschuwd dat het vanavond gaat regenen en dat we dan op een wel heel erg nat en kleiig plekje staan. Dus na de lunch het busje maar verplaatst naar een plaatsje op kiezels, gelukkig niet eigenwijs geweest, want het begon s-middags inderdaad flink te plenzen en ons oude plekje zag eruit als een waterglijbaan.

2016-03-13 - Almação de Pêra
Het weer wordt nu echt zomers, overdag tot over de 20 graden. Wel 's-avonds weer vroeg het busje in met de kachel aan. Almação de Pêra is een leuk vissersplaatsje met een lange boulevard, vissersboten op het strand, leuke restaurantjes en een bar aan zee, waar je tot zes uur s-middags lekker in de zon kunt zitten achter een kan sangria. Hier ook weer eens gewassen en voor het eerst geen regen daarbij, lekker vroeg alles in de machine, ophangen op waslijnen bij het sanitair en om 11:00 alles droog weer de bus in, super. Onze wandelingen deze week waren een korte door de lagune en de duinen achter de camping en een lange langs de kust. Met een taxi hebben we ons laten brengen naar Vale Centeanes, een mooi strandje aan een inham tussen de rotsen. De kust bestaat hier uit grillig gevormde en verweerde kalkstenen kliffen met vele 'sinkholes' en grotten. Sinkholes zijn door water uitgesleten gaten, soms wel met een doorsnede van meer dan 30 meter. Sommigen van die gaten sluiten aan op een grot op zeeniveau en dan kun je tot op het zeewater kijken. Het wandelpad slingert over de bovenkant van de kliffen en gaat ook regelmatig omhoog en omlaag. Op zich vonden we het niet echt zwaar, maar doordat er zoveel te zien is, doen we er wel lang over, zo'n 6 uur over 16,5 kilometer! Gelukkig hadden we het ruim ingeschat dus er was nog tijd genoeg om onderweg wat te drinken en op een van de vele strandjes een uurtje van de zon te genieten. De dag na de wandeling hebben we de kust en de grotten bezocht met een vissersboot, die tochtjes naar de grotten aanbood. Het leuke van een kleine boot is dat die verschillende grotten dieper in kan en bij sommige zelfs erdoorheen varen. Gisteren naar het marktje in het dorp geweest en s-middags 'Sand City' bezocht. Dit is een tentoonstelling van zandsculpturen, die dit jaar als thema 'muziek' heeft. Leuk om een tijdje in rond te dwalen en te kijken of je de uitgebeelde artiesten herkent. Vandaag op de fiets naar een strandje bij de kliffen gegaan, Praia de Senhora da Rocha, een paar uur lekker in de zon gelegen en lekker gegeten (Arroz de Tamboril – grote pan rijst met flinke stukken vis, garnalen en schelpen in een lekkere saus) bij het zwembadrestaurant van Vila Senhora da Rocha, een mooi gelegen park bovenop de kliffen, 5km van het dorp met ruim 250 villa's en appartementen.

2016-03-07 - Armação de Pera
Na een ruime week bij de gastvrije camperplaats Motorhomefriends zijn we weer een stukje verplaatst naar een camping in Armação de Pera, een kleine 20km naar het westen. Van hieruit zijn de geplande kust- en klifwandelingen beter te bereiken. Afgelopen week was een mix van wandel-, fiets- en rustdagen. De kust bij Albufeira en Olhos da Aqua bestaat uit grillige kliffen van roodgeel zandsteen met kleine baaitjes en strandjes en mooi vervormde rotsen in het water. In Olhos de Aqua hebben we een dagje op het strand gelegen in een klein baaitje dat bij hoog water maar nauwelijks te bereiken was. Op de fiets zijn de kustplaatsen makkelijk te bereiken, in zo'n 10-12 kilometer. Het leukst zijn de achteraf weggetjes, maar die zijn dan ook vaak onverhard met veel gravel en soms erg smal en uitgesleten. Zo kom je door piepkleine, halfverlaten dorpjes en langs prachtige bungalows van andere Europeanen, die hier een huis hebben gekocht. Woensdagavond is op de camperplaats standaard een soepavond, lekkere huisgemaakte soep met een zelf te roosteren chorizo worst na. De traditie wil dat de mannen het worstje grillen en vervolgens deze in kleine stukjes en met lieve woordjes aan hun lief serveren. Deze avond werd echter speciaal, omdat de moeder van de eigenares jarig was en voor haar Fado muzikanten en zangeres was georganiseerd. Erg leuk om dit zo mee te maken. Op zaterdag weer meegedaan met de BBQ en weer genoten van de gegrilde vis (dorada en horsmakreel), de salades en de vele toetjes. Anja heeft haar tafelgenoten verbaasd met het aantal keren dat ze de toetjestafel heeft bezocht. In Olhos da Aqua heb ik voor het eerst krab gegeten. Erg lekker, maar een heel gepuzzel om het vlees uit de scharen te krijgen.

2016-03-01 - Centieira (Paderne)
Na nog een rustdag zijn we met de fiets erop uitgetrokken om Faro te bekijken, rechtstreeks 12km, maar door wat wegafsluitingen en ommetjes om de drukke weggedeelten te vermijden, werd dat ruim 20! Een leuke oude binnenstad, het stadsmuseum is gehuisvest in een oud klooster en mooi ingericht. Als extra konden we nog naar een presentatie over de Portugese gitaar met live muziek. De artiest wist zijn verhaal erg leuk te brengen en het gitaarspel was ontroerend. We hopen voor hem dat niet alle sessies zo slecht (6 personen) worden bezocht. Terug in Olhão besloten om weer naar het binnenland te gaan voor een wandeltocht in de bergen. Dus weer op weg naar een camperplaats bij een rivier, die we bij één van onze vorige ritten hadden gezien. Onderweg het plaatsje Estoi aangedaan, het Palacio de Estoi is nu een luxe hotel (pousada), maar wel toegankelijk voor dagjesmensen. De vroegere bibliotheek en ontvangstzalen worden nu als lounge van het hotel gebruikt, leuk om een kopje koffie te drinken. De camperplek gevonden en ons geïnstalleerd. Een mooie plek in een bocht van de rivier Odeleite, er stonden al een paar campers en we hebben netjes in de rij aangeschoven. We bleven de laatste, dus ons uitzicht op de rivier werd niet door anderen verstoord. De portopotti en de vuilwatertank konden we legen bij een café aan de weg, dus dat was ook geen probleem. Jammer was dat de voorspelde regenbuien ook echt kwamen, waardoor onze wandeling drastisch moest worden ingekort, we waren in notime doorweekt, ondanks onze regenponcho's. In het café hebben we ook de avondmaaltijden gebruikt. Wel van de voren bestellen, want we waren de enigen. Grote hoeveelheden vlees met patat en salade en standaard een karaf rode wijn. Zaterdag weer op weg en via Loulé naar een camperplaats bij Paderne. Loulé heeft een mooie levendige markthal en elke zaterdag zijn ook de straten naast de markthal volgezet met marktkramen. Na nog een rondje langs de bezienswaardigheden – kasteel – en een koffiestop op weg naar Paderne. Via smalle weggetjes aangekomen bij camperplaats Motorhomefriends. Een drukte van belang, men was net bezig met de voorbereiding van de wekelijkse BBQ, die dit keer ook nog uitgebreid was doordat de kok jarig is. Na een snelle rondleiding konden we gelijk aanschuiven. Volop vlees, vis en lekkere salades. Pas tegen half zeven konden we het busje op zijn plek zetten, gelukkig hoefden we nog maar een paar meter te rijden, de rode wijn was ook overvloedig aanwezig. Zondag naar het kasteel van Paderne gewandeld, een leuke route over een smal voetpad langs een riviertje met als attracties een oude watermolen en een Romeinse brug. Het kasteel zelf is een ruïne die momenteel is gesloten. Via een half ingestorte muur toch even naar binnen geklommen om de boel te bekijken, Voor maandag hadden we een langere wandeling via het stadje Paderne gepland, een gemarkeerde route en routebeschrijving van de vvv. De beschrijving en de routeaanwijzingen op straat klopten helaas niet altijd zodat we regelmatig het spoor bijster waren. In het begin ook veel over geasfalteerde wegen en daar houden wij niet zo van. Met middendeel van de wandeling wel weer over een onverhard pad over de kam van een heuvel met uitzicht naar twee kanten. Op weg naar beneden raakten we weer van het juiste pad en liepen uiteindelijk door de sinaasappelplantages naar de weg. Vandaag zijn we op de fiets naar het dorpje Alte gegaan, 14km door heuvelachtig terrein, de fietsen en accu's hebben het weer goed gehouden. Vlak voor Alte een steile afdaling, kijk ik onderaan weer eens over mijn schouder, is Anja in geen velden of wegen te bekennen. Na een paar minuten wachten toch maar weer teruggefietst – nu tegen die heuvel op! – tot de laatst gepasseerde kruising – zou ze daar verkeerd afgeslagen zijn? Ook maar een smsje er tegenaan gegooid. Weer een aantal minuten later komt mevrouw aangefietst, ik dacht al – oh, die heeft weer lekker staan te fotograferen, maar nee hoor de ketting was erafgelopen en na een aantal minuten wachten heeft Anja het probleem zelf opgelost met als resultaat zwarte handen en truitje onder de smeer – geen moment eraan gedacht dat ze me ook kan bellen. Alte is weer een leuk bergdorpje, mooie steile straatjes en als extraatje een bron, waar een hele picknickplaats is gemaakt. De terugtocht ging probleemloos, even snel douchen (kan tot 19:00 uur) en weer het busje in. Het is vandaag geweldig weer geweest, strak blauw, weinig wind en het zonnetje brandt goed, maar na zessen wordt het al snel weer donker en koud.

2016-02-22 - Olhão
Vorige week zijn we op bezoek geweest bij Adri en Huub, buren van ons uit Pijnacker, in hun mooie huis in Moncarapacho. Heerlijk weer een paar nachten in een comfortabele slaapkamer met eigen badkamer. We zijn lekker verwend en met z'n vieren wezen eten in Fuseta en in Moncarapacho. Vooral de laatste was een geweldig restaurant. Een paar dagen geluierd, lekker in het zonnetje gezeten, wat in de tuin gerommeld, een korte wandeling gemaakt en mandarijnen geplukt bij de buurman. Als langere tocht een wandeling naar de top van de berg Cabeca en rond de berg weer terug. De omgeving is heuvelig, nu erg groen – zomers wordt het hier veel droger en kaler! – afwisselend akkers, boomgaarden en wild terrein. De meeste huizen in de omgeving zijn door buitenlanders gekocht en tot kleine paradijsjes gemaakt. Na 4 nachten hebben we weer afscheid genomen en zijn verhuisd naar de camping in Olhão. Komt in de eerste instantie benauwd over, kleine plekken en erg druk, maar na twee nachten is dat ook weer gewend. Gisteren zijn we het natuurpark naast de camping in geweest, een leuke wandeling door bossen en duinen en langs een oude getijdenmolen. Veel doorkijkjes op zoutwater en zoetwater meren met elk hun eigen soorten vogels. Daarna Olhão wat verkend, leuke smalle straatjes, een boulevard met veel visrestaurantjes, waar we weer lekker hebben zitten smullen. Vandaag wat rustig aan gedaan, gewassen en lekker in de zon gezeten.

2016-02-15 - Tavira
Zo, alweer een week in Tavira. Lekker rustig aan gedaan en het leuke plaatsje bekeken. Veel kerken, wat resten van een kasteel met een park binnen de muren, veel restaurantjes en pastelarias. Boven op de watertoren is een Camera Obscura gemaakt, via een aantal lenzen wordt een 'live' beeld van het stadje op een groot horizontaal liggend doek getoond. Door de camera rond te draaien kun je stad vanuit verschillende hoeken bekijken, erg leuk. In enkele kerken zijn mooie blauwe tegelplateaus te vinden, blijkbaar een specialiteit van deze streek. Voor de kust ligt een langgerekt eiland, het Isla de Tavira, te bereiken met een veerpontje. Het eiland is zomers de plek voor de zonaanbidders, maar nu het terrein van enkele wandelaars. Kilometers lang een breed zandstrand, wij hebben gisteren gewandeld bij windkracht 6-7 en werden af en toe behoorlijk gezandstraald. Doorgelopen naar een volgend plaatsje (Luz) en met de trein weer terug. We hebben ook onze eerste Fado ervaringen binnen, eerst naar een tentje dat meerdere keren per dag uitleg over de historie van de Fado muziek gaf, met aansluitend een live voorstelling. Erg mooi en ontroerend, mooi om te zien hoe de zangeres en gitaristen zich inleven in de muziek. Vrijdag nog een restaurantje met een Fado groep als extraatje. Zaterdag naar de Baile de Pinha geweest, een dorpsfeest een week na de carnaval. Vooral lokaal publiek en er werd volop gedanst. Vanmiddag nog even lekker wezen eten in ons favoriete restaurantje (6 euro voor soep, hoofdgerecht en een glas wijn).

2016-02-10 - Tavira
Na het luie leven in Monte Gordo zijn we weer wat actiever geworden. Met het busje een kilometer of 20 landinwaarts gereden en op de camperplaats bij Alcaria gaan staan. Mooie grote vakken boven op een heuvel met mooi uitzicht. Bij aankomst leken alle plaatsen bezet, maar al snel bleek dat enkele campers op het punt van vertrekken stonden, dus we konden terecht. Op de plaats wel elektriciteit en water, maar de WC die in het boek was aangegeven was echter in het café, dus alleen toegankelijk tijdens openingstijden. Dat werd dus weer werken met de portopotti, weer even wennen. De grote boodschap bewaarden we voor het café, even een kopje koffie drinken. Vanaf de camperplaats konden we meerdere, netjes gemarkeerde, wandelroutes lopen, De omgeving is vriendelijk heuvelig, met afwisselend cultuurland en natuurlijk terrein, veel bloemen en heerlijk ruikend. In het nabijgelegen plaatsje Odeleite nog even het dorpsmuseum bezocht, informatie over de historie van de streek in het vroegere huis van de plaatselijke landheer/weldoener. Alle inrichtingstukken zijn nog van de oorspronkelijke eigenaar, inclusief een originele Rietveld stoel, zoals de enthousiaste gastvrouw vertelde. In de plaatselijke buurtwinkelvansinkel, die werd gerund door een oud vrouwtje, nog even wat sinaasappels en geitenkaas ingeslagen. De sinaasappels waren eigenlijk op, maar zoonlief kwam net binnen en die ging gelijk de tuin in, om een kilootje te plukken en schoon te wrijven. Na 3 dagen wandelen ter afwisseling een dagje fietsen ingelast naar het stadje Alcoutim, 21km met verschillende pittige heuvels, die met de fietsjes weer geen probleem waren. In Alcoutim het kasteel bezocht, wat in het stadje rondgelopen en de lunch gebruikt. Het restaurantje leek veelbelovend, vol met locals, maar het eten viel achteraf wat tegen. Wel lekker, maar niets speciaals. Op naar de volgende camperplaats, bij het plaatsje Pereiro, waar ook een wandeling werd beschreven. Op deze camperplaats geen elektriciteit beschikbaar, maar wel een toiletgebouwtje. De portopotti kon dus weer worden ingepakt, maar nu moet alle (was)water weer worden verwarmd op gas. Toen ik me ging wassen, vond ik het al vreemd, dat Anja het warme water in de theepot het gedaan, maar pas bij het afdrogen zag ik dat het theezakje er al in hing. Gelukkig was de thee nog niet getrokken. Anja vond daarna wel, dat ik zo'n mooie huid had en dat mijn haar zo goed zat. De wandeling die we hier maakten, was in het begin een beetje saai, maar na een paar kilometer liep het pad door een verlaten dorp, waar we dus alle gelegenheid hadden om de verschillende huizen en ruïnes te bekijken. Daarna werd het gebied ook een stuk heuvelachtiger en interessanter. Het pad deed nog 3 kleine dorpjes aan, waar nog een paar oude mensen woonden. We besloten op weg naar Tavira toch nog één wandeling te maken. Vanuit het plaatsje Vaqueiros loopt een wandeling met de naam 'Em busca do Vale Encantado'. Bij aankomst in het plaatsje een parkeerplek opgezocht, alles stond al vreemd vol. Pas aan het eind van het dorp konden we op een groot terrein terecht. Nog bij het uitstappen merkten we dat er echt iets aan de hand moest zijn. Van alle kanten kwamen mensen aangelopen en auto's aangereden, die ook wilden parkeren. Pas toen we ook mensen met bossen bloemen zagen lopen, begrepen we dat het om een begrafenis van een belangrijk persoon moest gaan, waar blijkbaar de hele buurt naar toe ging. De wandeling bleek een schot in de roos. De omgeving is veel heuvelachtiger en wilder en het pad loopt grotendeels door een prachtige smalle vallei. Het pad slingert met de vallei mee en gaat voortdurend omhoog en omlaag, dus je maakt wel wat hoogtemeters. Na nog een kopje koffie in het café van Vaqueiros op weg naar Tavira. We hebben gekozen voor een route door het binnenland, een smalle asfaltweg, die in het begin vooral bovenop de heuvels lag, maar verder naar het zuiden een echte bergweg met veel bochten, stijgen en dalen, erg mooi. In Tavira eerst even inkopen gedaan bij de Lidl en daarna de camping opgezocht. Campings in Portugal zijn in het naseizoen wonderlijk goedkoop, ook hier betalen we maar 10euro. Wel een wat vreemde camping, geen vaste plaatsen, dus iedereen zet zijn camper of caravan neer waar het leuk lijkt en op veel paden staan campers aan de zijkant, ook leuk, vanaf je deur tot de heg wel een meter breed trottoir, waar ook nog voorbijgangers overheen komen. Wij hebben een plekje gevonden onder de bomen, met een klein stukje grond voor ons zelf. Vandaag weer een wasdag ingelast, dus vanmiddag regende het weer.

2016-02-01 - Monte Gordo
We hadden gepland met de veerboot over te steken van Ayamonte naar Vila Real de Santo Antonio in Portugal. Ging helaas niet door omdat aan de Portugese kant de kade is verzakt en het vervoer van auto's daardoor niet mogelijk is. Het had ons wel leuk geleken, een kleine veerboot waar ongeveer 4 auto dwars op kunnen staan. Dan maar via de snelweg en een hoge brug naar de overkant. Bij binnenkomst van Portugal worden toeristen naar de zijkant geloosd om je creditcard aan je kenteken te koppelen, zodat de automatische tolheffing goed verloopt. Daar zagen we ook een vvv-bureau, waar we allervriendelijkst werden geholpen en van allerlei kaarten en informatie werden voorzien, een leuke binnenkomer. Daarna door naar het plaatsje Castro Marin om het kasteel en fort te bekijken. Het plaatsje zelf ligt tussen en om die twee heen. Het fort was dicht wegens betonrot, maar het kasteel was leuk om te bezoeken, met muren en torens om van het uitzicht te genieten. We hebben nog even de camperplaats bekeken, maar konden daar de lol niet van inzien. De campers stonden op 1 tot 1,5 meter van elkaar op een verder kaal terrein tegen de muur van het sportterrein. Ook verder geen sanitaire voorzieningen, dus maar door naar de camping in Monte Gordo. Net zoals de camping bij Isla Cristina gelegen in de strook parasoldennen net achter de duinen. Hier echter geen vaste kampeervakken, je zet je camper, caravan of tent maar ergens neer. Alles staat dan ook schots en scheef door elkaar, waarbij je wel goed moet opletten dat je niet op plekken met te veel rul zand komt, want je staat zo vast. We werden gelukkig bij het plaatsen van het busje door een Nederlander gewaarschuwd. Veel Nederlanders en Fransen hier, de meesten zijn overwinteraars en blijven 5-7 maanden! Het sanitair is oud, maar schoon en met voldoende warm water. Het plaatsje Monte Gordo wordt ook wel 'Rollator City' genoemd. Je komt dan ook overal de pensionado's tegen. De horeca is ook helemaal ingesteld op de Nederlanders, overal menu's in het Nederlands en zelfs een tent met de naam 'Ed en Willem Bever' ontbreekt niet. Gek genoeg hebben we het hier geweldig naar ons zin, lekker weer, goed en goedkoop eten en drinken, leuk fietsen door de parasoldennenbossen, over smalle asfaltwegen en over zandpaden door het lagunegebied met volop vogels om naar te kijken. Alle fietsers die we tegenkomen zijn uiteraard Nederlanders en iedereen is even vriendelijk en in voor een praatje. Het strand ligt op een paar honderd meter van de camping en is erg breed, zo met de zon van de laatste dagen is het daar heerlijk toeven, gewoon wat zonnen of met een aperitiefje genieten van de zonsondergang. Bij een wandeling naar het buurdorp Vila Real de Santo Antonio kwamen we toevallig terecht bij een postduivenvereniging, waar net de aankomst van een zwerm wedstrijdduiven was. De duiven zijn onder de vleugels voorzien van een kleurtje, zodat ze voor de eigenaars herkenbaar zijn. Een van de duivenhouders vertelde ons in het Portugees/Frans dat de wedstrijd over 300km ging. De duiven zijn een dag eerder per vrachtauto weggebracht en krijgen die dag verder geen voer. 's-Ochtends worden ze dan losgelaten en gaat het uiteraard hard op huis aan. Óver die 300km doen ze dan zo'n 2,5 uur, topduiven halen een snelheid van 120km/uur! Vandaag weer een rondje gefietst, waarbij de heuvels nu een makkie zijn, gewoon even het motortje aan en bovenaan weer uit. We worden regelmatig jaloers nagekeken.

2016-01-28 - Isla Cristina
De camping in Isla Cristina ligt erg mooi in kustpark met duinen en parapluiesparren. Ons plekje is erg groot en ligt een groot deel van de dag in de zon, als die schijnt natuurlijk. Het is ons goed bevallen en we zijn dan ook bijna 2 weken gebleven. Het dorp ligt op 1km, is met de fiets goed te bereiken en heeft een leuk winkelstraatje, We zijn voor ons doen erg lui geweest en hebben rustig aan gedaan en veel gelezen. Wat gewandeld langs de kust naar het buurplaatsje, door het bos heen en na een kopje koffie in een lokaal barretje over het strand terug. Op de fiets het grensplaatsje Ayamonte bezocht en een rondje gemaakt van bijna 60km over Lepe en Islantilla. Tussen Ayamonte en Lepe loopt een “Via Verde”, een fiets/wandelpad over een oud spoorwegtracé. Soms verhard, maar meestal gravel en zand met veel plassen. Het laatste stuk naar Lepe was er helemaal geen doorkomen meer aan, Plassen over de volle breedte van het pad, zo'n 10cm diep en de kanten te steil om daarlangs te komen. Dus maar weer terug naar het laatste dorp en over de asfaltweg weer verder. Lepe was ook een rustig, modern Spaans stadje, het centrum met een mooi plein en een paar leuke straatjes, maar verder niet veel te zien. We hebben wel erg lekker zitten eten, een menu del dia van 8 euro, in een restaurantje dat tot onze verrassing toch lekker volliep, zo tegen half drie. Terug over de kustweg met een afsteker door het natuurgebied naar het strand. We zijn erg blij met onze nieuwe fietsen. Fietsen zonder aandrijving gaat zonder probleem en als het wat te heuvelig wordt is de extra ondersteuning wel erg makkelijk. Vrijdagavond zijn we naar een Flamenco optreden, zang en gitaar, geweest in een lokale flamencovereniging. Het was even zoeken, maar na wat vragen bracht een oudere man ons naar de locatie. Een zaaltje vol met etende mensen en stipt om 10:00 begon de flamenco. Ook bij ons stond al snel de wijn op tafel, lekker uitgaan hier met 80 cent per glas. Toen we net zaten werd nog wel even gevraagd of we onze fietsen wilden verplaatsen. We hadden ze net vastgeketend aan de hekken van een stel buren waar wat problemen mee waren. Gisteren hadden we ingeschreven op etentje, dat door de receptionist van de camping werd georganiseerd. Bleken uiteindelijk 40 man mee te gaan. Met z'n allen op de fiets het dorp in naar een restaurantje bij de haven. Aan de buitenkant leek het niets, maar binnen bleek na de bar met enkele tafels een zaaltje met wel plek voor 80 man te liggen. De campingman had de tafelindeling gemaakt en wij zaten aan tafel met twee Fransen, twee Zweden en nog een Nederlands stel. Vooral met de Fransen erg gezellig zitten kletsen. Het eten was ook erg goed. Als verrassing van het restaurant werd als extra gang per tafel een complete inktvis geserveerd. Erg lekker en ik vond het helemaal niet erg dat verschillende mensen er niets van wilden hebben :). Vandaag hadden we een wasdag gepland en ja hoor, we stonden op met regen. Dan maar alles de droger in, en zo tegen de middag was alles weer opgeruimd. Het weer was weer een beetje bijgetrokken en nog lekker wat zitten lezen. Morgen vertrekken we en gaan we Portugal in.

2016-01-18 - Isla Cristina
Na een rit van 5 dagen + 1 stopdag zijn we gisteren aangekomen in Isla Cristina, het meest westelijke plaatsje aan de Spaanse zuidkust. Onderweg vooral in Zuid-Frankrijk en in de uitlopers van de Pyreneeën veel regen gehad. De rit over de tolvrije snelwegen en soms smalle en drukke binnenwegen is goed verlopen op een klein tikje met een spiegel na. Gelukkig klappen die in, zodat we met de schik vrijkwamen. In Burgos hadden we een dagje willen blijven, maar we vonden het te koud en nat om in de stad rond te lopen. Bij de volgende stop in Cáceres hadden we het meer naar ons zin. Luxe plaatsen met privé sanitair. Cáceres heeft een mooie oude binnenstad met veel monumentale gebouwen. Lekker buiten in het zonnetje op de Plaza Mayor van een menu del Dia zitten genieten en aan het eind van middag konden we op de camping in de Jacuzzi terecht, lekker relaxed bubbelen. Van de camping naar de binnenstad hebben we onze elektrische vouwfietsjes goed kunnen uitproberen, de route ging af en toe steil bergop, maar de motortjes trokken het moeiteloos. Aangekomen op de camping in Isla Cristina hebben we nog lekker van het middagzonnetje kunnen genieten. De laatste twee rijdagen waren we wel opgeschikt door een geruis in de stuurkolom, vandaag even langs een garage geweest, maar volgens de monteur is alleen een plastic geluidafscherming afgebroken en is er verder niets aan de hand, we houden onze vingers gekruist.